A barbarie tribal

Imagen1

Como rematou a historia do castro de Elviña que vos contaba en anteriores posts? Cun lume que rematou coas dúas cabanas reconstruídas en 1957. A arqueoloxía oficial, científica e académica mantivo deica os nosos días unha actitude paternalista facendo fincapé na vesánica e atávica forma de estar no mundo dos bos salvaxes, isto é, dos campesiños de Elviña e arredores. Seica se lle botou a culpa á rivalidade entre parroquias ou, en verbas de F. S. López (1999):

Pero él [Luengo] trata de crear un parque arqueológico, invita a célebres personalidades de la arqueología y la etnografía a visitar el castro, inicialmente atrae y sensibiliza a la misma alcaldía y hasta a la administración, llega a restaurar por procedimientos etnoarqueológicos algunas pallozas… pero la barbarie tribal puede con los deseos de Luengo y de muchos coruñeses sensibles.

Paragrafos coma este son a causa de que escribiramos un libro como Herdeiros pola Forza. Esta segue sendo a actitude de grande parte da Academia e da Administración de Patrimonio a día de hoxe.

Esta versión da historia obvia aquilo que contara Monteagudo, aquela excelente relación cos paisanos da parroquia que mesmo participaban e vixiaban as escavacións a fins dos anos corenta. Xurxo Souto lembraba como a Arqueoloxía entrou no folklore popular, no Antroido da zona, e como os habitantes de Elviña estaban emocionados porque pensaban que Monteagudo atopara a entrada cara á trabe de ouro… que resultou ser un alxibe monumental. Monteagudo facía fincapé na mediación, no consenso, a negociación; apunta datos interesantes sobre un posible conflicto, unha promesa incumprida (a estrada de acceso). Velaí está a orixe, segundo parece, do lume que queimou as cabanas castrexas. Sen embargo, a Arqueoloxía oficial vía as cousas doutro xeito, como agora.

Excelente exemplo o de Elviña nos anos 40 e 50 para comprender a realiade de hoxendía. Galicia inzada de ruínas arqueolóxicas (aulas didácticas, cetros de interpretación…) deseñadas polos que saben, impostas no medio rural sen contar con eses seres insensibles condanados para sempre pola barbarie tribal. Este ninguneo, esta criminalización das comunidades locais é unha das causas fundamentais do fracaso da xestión do patrimonio arqueolóxico deste país.

Fotografía: a outra cabana reconstruída no castro de Elviña (Luengo, 1979).

Anuncios
Categorías: Arqueolóxicas, Herdeiros pola Forza | Deja un comentario

Navegador de artículos

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

Crea un blog o un sitio web gratuitos con WordPress.com.

A %d blogueros les gusta esto: