A tecelá d’O Abadexo

hNDEER

Sendo moza, Mariña d’O Abadexo baixara da Montaña para casar en Cerasia cun mozo que coñecera nunha noite de espadela, na véspora do San Brais. A señora Mariña, case nonaxenaria, mantén as súas maos de cirurxiá e segue a coser coma os anxos. O Alzheimer fai que tarabelee un pouco e a memoria xa non lle é a mesma. Así e todo, lembra os seus anos de nenez nas terras montesías d’O Abadexo e gosta de contar as historias noitaregas de lobos, mouros e tesouros. Hai ben anos, alá irán uns vinte, nunha cocedela en Cima de Vila, mentres  a tecelá amasaba na artesa guindou ao ar a súa historia favorita, gravada a lume na súa lembranza:

Iste conto contáramo a miña mai cando era pequena; a miña mai era do Pireiro, indo pra o castro de Domiz; a historia era dun señor do Mazo que fóra á feira á Puebla i elí encontrouse cun mouro que vivía no Pireiro, porque elí había unha mina e elí vivían os mouros; entonces os dous de volta seguiron subindo cada un pra súa casa, pero claro, chovía moito, e díxolle o mouro:

-¡Oes!, chove moito, quédaste eiquí.

E il foi e quedouse; e aló de noite decíanlle os fillos:

– ¡Papá, me ole cristianillo! ¡Me ole cristianillo!.

E dícelles:

-¡Pero si aquí no hay cristianillo!.

-¡Si papá, me ole cristianillo!;

E íbase facer de día e díxolle o mouro, ‘pois mira, marcha’; foi e doulle un saco cunha bóla de carbón e o home agarrou e marchouse; e en chegando xa ó pueblo dil, dixo ‘¡pero pra que levo isto eiquí! e tirouno no camiño e cando chegou alí quedáralle un cachiño e era ouro; voltou atrás pero ¡eí che vai!, non o encontrou.

A tecelá d’O Penadexo pregunta a cada intre pola súa neta, preocupada como está por rematar os seus encargos (reais e imaxinarios) de arranxo de roupas vellas e novas. Cando se vei apresurada, improvisa un peto no mandilón de cadros; dentro acubilla os lentes, as agullas e o fío e cose a faltriqueira para que non se lle escapen os “útiles dos labores”:

-“Cando chegue á casa dos pais n’O Abadexo seguirei cosendo pola noite á lus de candil, e así entrementres non se me perde a ferramenta”.

A outra noite ergueuse de sotaque e deulle a nacida de querer voltar para a súa aldea natal; amañou un atillo de roupa, gardou un par de fotos vellas e por riba do monllo chantou, como chanzo final do ritual, a súa vella máquina de coser Singer. O símbolo da súa identidade.

Disque a Mariña está demente. Eu creo que segue a saber quen é.

A tecelá d’O Abadexo resístese a deixar de ser.

Fotografía: mulleres de Muros cosendo para o Exército Nacional (circa 1937).

Anuncios
Categorías: Arquivos do Trasno, O mellor do País, Xente de aquí e de acolá | Deja un comentario

Navegador de artículos

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

Crea un blog o un sitio web gratuitos con WordPress.com.

A %d blogueros les gusta esto: