Severino de Reboredo (II)

Traballos e Presentacion Herdeiros pola Forza 25

Severino fala con calma e gosta de empregar cultismos, froito de proveitosas leituras.

Isto de terra do Deza é cousa dos políticos, de cando se fixo a Semana Verde e todo iso pero aquí de sempre, xa os vellos falaban da Ulloa. Por aquí tivera zona O probe de Pambre. Pasaba tempadas por fóra pero sempre voltaba a esta terriña, onde fora nado. Durmía nas palleiras que lle deixaban os veciños, e á veces axudaba nos traballos do campo, na seitura, na malla, nestas cousas. En troques o meu pai dáballe cuartillos para o tabaco de liar. Bañábase nos regatos e no río, índa que fose polo inverno. Mira o que son as cousas; agora pódenche prender por darlle cunha baloca a un cadelo, pero a ninguén lle importa que un home durma a ras do ceo. Iso aquí na aldea, antes, era considerado un pecado, que un home durmise como unha besta, á intemperie…

Pois si, eu recordo e vir aquí ao castelo e tomar un vasete co fidalgo, que viña de cando en vez cunha moza que tiña, e daban paseos, el dacabalo e ela nunha Vespa. O dono érache descendente do conde e non lle prestaba nada que viñera ninguén mirar por estas pedras. Ben recordo cando viñera un autobús de escolares da Deputación e o fidalgo mandoulles dar volta, que seica lles dicía que había un niño de aguias na as almeas da Torre da Homenaxe e que non se podía entrar para non molestar as aves rapaces. E reorientaba a excursión cara ao muíño que hai aí embaixo. Éranche outros tempos.

Alí de onde son eu, hai moitas medorras. Non vaiades contar nada, pero de pequenos escarallamos unas cantas destas medoñas, que dicían os vellos que había ouro, nós escaravellamos pero non atopamos nunca nada, claro tampouco sabïamos do valor que tiñan. Eu despois cando me interesei por estes temas xa mirei a Carta Arqueológica, pero aínda así non están todas rexistradas aínda a día de hoxe.

Eu cheguei ir ao Instituto de Pontevedra; daquel tempo recordo ben as clases do director, Filgueira Valverde, cando nos mandaba ao alumnado recoller algunha lenda referida a algún sitio arqueolóxico da parroquia ou da contorna da nosa casa. Eu escribínlle alí o que escoitara de sempre dos avós, que no castro de Marcelín había dúas trabes, unha de ouro e outra de chapapote, de alcatrán, que quen topase con esta última estouparía polo ar. Aínda están alí a ver as canles dos mouros polas que baixaron as pedras para facer a nova aldea embaixo do castro.

Agora son o único que queda na aldea de Reboredo, a rentes do castro. Son o último mohicano, pero estou comodiós, que agora chégase ben, que estes animais que non respectan nada fixeron unha pista asfaltada até dentro mesmo da croa do castro. Mágoa non deran coa trabe de alcatrán…

Anuncios
Categorías: Herdeiros pola Forza, Xente de aquí e de acolá | Deja un comentario

Navegador de artículos

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

Blog de WordPress.com.

A %d blogueros les gusta esto: